Hartslag van Moeder Aarde voor...

Toen ik de push kreeg om deze Essentie te maken, was de eerste gedachte: “Hoe kun je nu in hemelsnaam de hartslag van Moeder Aarde in een flesje krijgen?” Zelf heb ik tijdens het wandelen in het bos af en toe sterk het gevoel of ik in een kloppend hart loop, voel ik als het ware de samentrekking van een hart, net alsof je in een pompend hart zit. Mijn verbondenheid met Moeder Aarde is dan heel intens, alsof er geen verschil is tussen haar en mij. Na de eerste aanzet van de Essentie kreeg ik er nog een boodschap bij: deze essentie wordt afgestemd op de ontvanger, op degene die de Essentie gaat ervaren, innemen of alleen bij zich dragen. Vandaar ook de stippellijntjes. Hieronder staan drie stukjes geschreven door mensen, die mij hun ervaringen hebben toevertrouwd en die ook toestemming hebben gegeven om deze op de website te zetten.

De essence bracht weggestopte emoties naar de oppervlakte. Niet alleen gebeurtenissen en gevoelens die in mijn gedachte en bewustzijn zich aandiende maar ook lichamelijk. Plekken in mijn lichaam waar ik pijn en spanning voelde. Daarbij ging ik er als vanzelf op een andere manier mee om. Meestal masseerde ik zo'n plek of een gaf ik daar een druk. Nu bewoog ik die plek vanuit een ritme en richting die het lichaam zelf aangaf. Het effect daarvan was veel intenser en groter. Ik had het idee dat ik het zelfgenezend vermogen van het lichaam kon aanspreken.
 Als ik een korte samenvatting geef: het laat je de weggestopte kanten van jezelf zien, alsof het grijze filter wordt weggepoetst. Zodat je bewuster wordt van wie je bent, waar je bent, en wat je doet. Hoewel het zeer krachtig is voelt het liefdevol en beschermend.  Als een ouder die een kind een liefdevolle ruimte biedt om in te ervaren en te leren maar daarbij ook de grenzen bewaakt, zodat het veilig en geborgen is, zodat het kind niet zichzelf verliest.
……………………………

Hartslag van Moeder Aarde, in één woord? OEF!!
Ik moest denken aan die fishermans reclame: sterk spul, zeg! En toch heb ik het flesje alleen maar vastgehouden.
Ik heb uiteindelijk drie rondes gedaan, gewoon omdat ik nieuwsgierig was.

De eerste ronde kwam ik eerst in een soort achtbaan terecht, waarbij ik in enorme vaart voor mijn gevoel de hele galaxy doorging. Dat ging veel te snel om indrukken op te doen. Daar kwam gaandeweg een heel snelle ‘hartslag’ bij, die duidelijk anders was dan mijn eigen hartslag, die ik, opmerkelijk genoeg, ook kon voelen. Die ‘andere’ hartslag werd langzaamaan steeds rustiger en langzamer. Ik kwam daarmee in een hele diepe, stille rust. Ik had het gevoel dat ik groter dan de wereld zelf was. Geen gedachten, geen gevoelens, alleen maar zijn. Ik heb het flesje losgelaten en kwam langzamerhand terug.

De tweede ronde was als de eerste, maar ging veel sneller. De tijd in de ‘achtbaan’ was nog maar een fractie van de eerste ronde en de ‘hartslag’ begon al direct langzamer en voelde nu ook meer als de hartslag van moeder aarde, maar dat kan ook komen dat ik me de eerste keer zo’n snelle hartslag niet bij de aarde kon voorstellen – dat is natuurlijk zo’n impliciet oud beeld: de hartslag van de aarde zal wel heel langzaam zijn… Ik kwam weer in een diepe stille rust terecht, maar toen ik al aan het terugkomen was, merkte ik opmerkelijke effecten op mijn lichaam, die ik niet zo goed kon plaatsen. Dat was aanleiding om het nog een derde keer te doen.

Die derde keer sloeg de eerste fasen over en ging direct en intenser naar mijn lichaam. Het is moeilijk om te beschrijven wat er gebeurde, omdat het zo veel was. Kleine ‘strepen’ dicht onder mijn huid, alsof er zenuwen aangeraakt werden. Pijnlijk – nee, heet – ook niet, maar wel een soort sensatie van beide. Kleine spiertrekkingen, die ik wel ken van diepe ontspanning: dan laat ik zo opgeslagen energie los. Heel sterk stromende chakra’s, vooral in handen en voeten. Ik kon met de achterkant (!) van mijn handchakra de andere hand de beweging van de energie laten voelen, terwijl ik mijn handen maximaal uiteen had. Gaandeweg veel sterkere stroming, vooral in mijn linker lichaamshelft. Dat riep herinneringen op aan de ervaringen direct na de eerste Shekinah activering in 2000. Dat werd zo sterk, dat ik het flesje losgelaten heb en langzaam teruggekomen ben. Beetje draaierig daarna.

Het gevoel ebde af, maar later in bed merkte ik dat het nog steeds doorging. Vooral ‘lichaamswerk’, in de zin van kleine en soms wat grotere ‘ontladingen’. Het gaf me het gevoel van een soort diepe schoonmaak, van dingen die er blijkbaar nog zaten. Ik kon er eerst niet van slapen, maar ben uiteindelijk toch weg gesukkeld. Ik weet nog dat ik me afvroeg: “Wat is dit, joh?” – en dat zal wel de reden zijn dat ik wakker werd met als antwoord een droombeeld van het oplossen van een soort kruiswoordraadsel: de omschrijving was ‘allereerste materie’. 7 letters. Oplossing: ‘oerstof’. Ik begreep het meteen: mijn lichaam komt terug in haar allereerste ‘oerstof’ – los van alle ballast.
…………………………………….

Toen het flesje binnenkwam ben ik  rustig op de bank gaan zitten met het flesje. Eerst ging mijn hartslag wat sneller en krachtiger wat ik zelf niet zo'n fijn gevoel vind. Maar dat heb ik wel eens vaker, het zakte wel snel wel af  en daarna voelde het gewoon goed.
Vervolgens begon er onderhuids  hier en daar wat te kriebelen, van m’n schouders naar mijn benen, dan weer kriebelen op mijn hoofd en dat ging een hele tijd door.
Mijn hartslag werd heel rustig. Ik kon het flesje niet weg leggen en heb het bij me gedragen, ook toen ik naar bed. Het was belangrijk om het in mijn aura te houden.